De duif die ‘s werelds grootste dierenoffer overleefde

Het Gadhimai-festival dat elke vijf jaar in Nepal wordt georganiseerd staat bekend als ‘s werelds grootste rituele dierenoffer. Dit jaar was er tussen de talloze gewelddadige mediabeelden van het festival eentje die opviel. Het was een foto van een jongeman die in een met bloed doordrenkt veld, bedekt met de koppen en ingewanden van dode dieren, een spandoek omhoog houdt. Op de schouder van de in het wit geklede man zit een witte duif.

De foto verspreidde zich tijdens het Gadhimai festival als een lopend vuurtje via social media. Dierenliefhebbers voelden zich gesterkt door de eenzame demonstrant en zijn duif. De onbekende man stond al snel bekend als ‘De Duivenman van Gadhimai’.

De foto herinnerde velen aan andere beelden van dappere eenlingen die zich verzetten tegen machtige systemen, zoals die van de Chinese man die zich op het Plein van de Hemelse Vrede voor een rij tanks positioneerde, Rosa Parks op de ‘verkeerde’ stoel in de Montgomery bus, of de gewonde Malala Yousafzai in een Afghaans ziekenhuis.

Wie is de jonge man op de foto en wat is het verhaal achter de duif?

De ‘duivenman’ is Raghu Aditya. Hij is redacteur van beroep en woont in een dorp vlakbij Kathmandu. Hij vecht van kinds af aan tegen dierenmishandeling en vond dat hij tijdens de dieroffers in Gadhimai niet thuis kon blijven.

In Gadhimai’s onopvallende tempel vindt eens in de vijf jaar Nepals drukst bezochte festival plaats. Tijdens een periode van 48 uur worden hier enkele honderdduizenden dieren ritueel geslacht. Dorpen in de omgeving worden door de organisatie aangemoedigd minimaal duizend dieren aan te leveren.

De overgrote meerderheid van de twee miljoen bezoekers is afkomstig uit de  Indiase deelstaten Bihar en Uttar Pradesh, waar dierenoffers bij wet grotendeels verboden zijn. De bezoekers offeren dieren om een verzoek aan de godin Gadhimai te versterken of als bedankje voor de door haar vervulde wens.

Ik geloof nu dat mededogen begint met iets kleins, zoals een mier, en zich dan uitstrekt naar grotere dingen en wezens.

Het festival begon drie eeuwen geleden met een droom. Volgens hoofdpriester Mangal Chaudhary – de tiende generatie met deze baan in de familie – verscheen de godin Gadhimai in een droom aan zijn verre voorvader. Chaudhary: “Ze eiste bloed om een einde te maken aan de epidemieën die toen heersten. Ik garandeer dat de wens van iedere gelovige die hier offert, vervuld wordt.” De meeste gelovigen bidden voor de geboorte van een zoon, aldus de priester.

Tijdens het festival worden duizenden buffels door dronken jonge mannen met zwaarden in een waar spektakel gedood. Andere dieren, inclusief varkens, geiten, ratten, gevogelte en wilde dieren, worden met opzet langzaam gedood omdat de gelovigen menen dat de godin dit wil. Dierenactivisten veroordelen het offerfeest als een barbaarse praktijk, maar de organisatie en de Nepalese regering verdedigen het tot voor kort als een te respecteren traditie die al eeuwenlang van generatie op generatie wordt overgedragen. (Noot: het Nepalees gerechtshof dwong de overheid in 2016 om het festival actief in te perken).

Ook dit jaar werden de protesten van Nepalese en internationale activisten, onder wie de actrices Joanna Lumley en Brigitte Bardot en de Indiase politica Maneka Gandhi, genegeerd.

Raghu legde een lange weg af voordat hij met zijn spandoek in Gadhimai terecht kwam. Als kind beschouwde hij mieren als robotjes die gedood moesten worden. Zijn vader nam Raghu op een dag apart en legde hem uit dat alle dieren pijn ervaren, ook mieren.

Het was een eye opener voor Raghu, die op achtjarige leeftijd besloot vegetariër te worden. “Ik geloof nu dat mededogen begint met iets kleins, zoals een mier, en zich dan uitstrekt naar grotere dingen en wezens.”

Als kind bouwde Raghu afdakjes voor straathonden. Hij werd gepest vanwege zijn passie voor dieren. “Grappig genoeg besloten veel van mijn jeugdvrienden later ook vegetariër te worden.”

Raghu behandelt nu gewonde en zieke dieren in zijn buurt. Hij bouwt nog steeds kleine onderkomens voor straathonden, meestal met de hulp van buurtkinderen. “Ik geloof in kleine projectjes. Die zijn gemakkelijk uit te voeren met passie en integriteit. Ik merk dat mensen, vooral kinderen, zich aangetrokken voelen tot het vuur van de passie en in no time zelf een vuurtje opstoken.”

Tegen de tijd dat het Gadhimai festival begon, vertrok Raghu met drie spandoeken richting zuid-Nepal.

“De eerste dag was intens. Ik had niet gerekend op zoveel agressie. Toen ik mijn spandoek uitrolde werd ik meteen uitgescholden. Ik zag duizenden dieren arriveren, waaronder veel uitgedroogde en ondervoede geiten, buffels en varkens. Sommigen zakten in elkaar na urenlang lopen, maar werden geslagen en opgejaagd.” Raghu noemt zichzelf agnost maar bad voor de dieren die nacht. “Dat je vrij mag zijn van pijn. Dat je vrij mag zijn.”

Op de tweede dag zag de demonstrant hoe sommige dieren uiterst langzaam en wreed werden gedood. Toen hij zijn spandoek uitrolde leken mensen meer geïnteresseerd. Maar een agressieve man begon het publiek toe te spreken. “Deze man komt uit de heuvels, en hij bemoeit zich met de cultuur van ons laaglanders.” Vervolgens richtte hij zich tot Raghu: “Als de buffels straks dood zijn worden hun lichamen weggehaald maar er zal niemand zijn die zich om jouw lichaam bekommert, mijn vriend.”

Raghu begon de moed te verliezen en besloot ergens wat te drinken. Vlakbij het restaurant zag hij mensen met vers geofferde onthoofde duiven. Een jongen probeerde een nog levende duif te vangen. Toen hij hem in handen had besloot Raghu actie te ondernemen. “Laat mij de duif kopen,” zei hij. “Nee!” antwoordde de jongen, “deze duif moet geofferd worden. Het is onze cultuur!” Na een heftige discussie ging de jongen akkoord. Voor 200 roepies (minder dan 2 euro) werd Raghu eigenaar van een jonge, witte duif, voorbeschikt om als offerande in Gadhimai gedood te worden.

Raghu en de duif zijn sindsdien onafscheidelijk. “Ik heb geprobeerd haar te laten vliegen, maar tot nu toe heeft ze daar weinig zin in. Zodra ze op mijn schouder zat voelde ik me speciaal. Ze gaf me de moed om door te gaan.”

Met de vogel op zijn schouder nam de demonstrant opnieuw zijn plek in. Enkele mensen raakten onder de indruk en boden hun hulp aan. Een jonge student bracht Raghu naar een veiliger plek, in de nabijheid van politie. Hij en vijf anderen hielden om de beurt het spandoek omhoog en gingen de discussie met het publiek aan.

Nadat de duizenden buffels binnen de omheining waren gedood voelde Raghu zich gevoelloos. “Ik heb nooit eerder zo’n bloedbad gezien. Ik was blij dat het voorbij was.”

Zolang een kleine groep mensen hun hart openstelt en zich uitspreekt, is er hoop. Verandering begint altijd op die manier.”

De volgende dag keerde Raghu terug, met de duif. “Wat ik toen zag zal ik nooit vergeten. Een met bloed doordrenkt veld met koppen, ingewanden en andere resten van dieren. De stank was overweldigend. Mensen waren aan het overgeven. En dat werd verondersteld Prasad of een gift aan de goden te zijn! De mensen schreeuwden nog altijd ‘Jaj Gadhimai, Leve Gadhimai!’”

Toen Raghu zijn spandoek op het veld uitrolde vond hij tot zijn verbazing twintig andere demonstranten om zich heen. “Ik realiseerde me ik dat mijn doel had bereikt. Ik wilde een aantal mensen met mededogen vinden, en hier waren ze. Zolang een kleine groep mensen hun hart openstelt en zich uitspreekt, is er hoop. Verandering begint altijd op die manier.”

Sinds zijn eenzame protest wordt Raghu door velen als inspiratiebron gezien. Buitenlandse fans bieden hem geld aan, maar hij stuurt ze door naar geregistreerde dierenorganisaties in Nepal. De duif heet nu Sano Maya, Kleine Liefde. Zij zit nog altijd het liefst op Raghu’s hoofd of schouder.

Ook al is Raghu agnost, hij praktiseert wel meditatie voor de innerlijke balans. “Ik merk dat ik minder rusteloos ben en de dingen wat helderder zie. Ik kan beter met verlies en veranderingen omgaan.”

De eenzame demonstrant wordt in eigen land bekritiseerd vanwege zijn campagne tegen Gadhimai. Sommigen vinden dat hij zich eerst maar eens met de slachthuizen in de VS en Europa moet bezighouden waar dagelijks miljoenen dieren de dood vinden. “Mensen vinden altijd argumenten om je stem te doven. We zijn onderdeel van een wereldwijde beweging tegen onrecht, of het nu vrouwen, zwarte mensen of dieren treft. Ieder van ons moet zich het onrecht eigen maken, en bereid zijn het te bevechten.”

Onderweg terug reed Raghu achter een vrachtauto volgeladen met buffels onderweg naar de slacht in Kathmandu. Ze waren op elkaar gestapeld, vastgebonden aan hun neuzen en staarten. “Ik had in Gadhimai zoveel dierenleed gezien dat ik dacht dat ik gevoelloos was geworden. Maar de hele reis voelde ik intens verdriet voor deze buffels. Op een gegeven moment zwenkte de truck; een staart brak af. Van al het dierenleed dat ik die week zag is dat het beeld dat ik niet kan vergeten: dat arme dier onderweg naar de hoofdstad, met zijn afgebroken staart.”

We zijn onderdeel van een wereldwijde beweging tegen onrecht, of het nu tegen vrouwen, zwarte mensen of dieren gaat. Ieder van ons moet zich al het onrecht eigen maken, en bereid zijn het te bevechten op de plek waar men is.”

Lucia de Vries

Dit artikel werd eerder gepubliceerd op HappyNews.nl

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s